Γονείς - Εκπαιδευτικοί: Από Εταίροι, «Αντίπαλοι»
Κάτι έχει αλλάξει βαθιά στη σχέση γονέα-εκπαιδευτικού. Από συνεργάτες της ίδιας προσπάθειας, έγιναν συχνά αντίπαλες πλευρές.
Ο γονέας υπερασπίζεται το παιδί του άνευ όρων — και αυτό είναι φυσικό. Αλλά όταν η υπεράσπιση γίνεται άρνηση κάθε ευθύνης, όταν η αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού γίνεται η αυτόματη στάση, τότε ο δάσκαλος χάνει κάθε ουσιαστική εξουσία. Και μαζί χάνει κάθε προθυμία να παλέψει.
Κι όμως, ο γονέας — ορισμένες φορές — αγνοεί ό,τι συμβαίνει μέσα στο παιδί του. Δύο οικογένειες σε ένα τυπικό σπίτι, σε μια τυπική πολυκατοικία, δεν ήξεραν ότι οι κόρες τους ετοιμάζονταν να φύγουν από αυτόν τον κόσμο.
Από τα «κανάλια» στον δικηγόρο
Πριν από μερικά χρόνια, η συνηθισμένη «απειλή» ήταν: «θα σας πάμε στα κανάλια». Οι πιο ζωηροί έφερναν στο στόμα τους κάποιον τηλεπαρουσιαστή της εποχής. Σήμερα έρχονται με δικηγόρο — πρώτα στη Διεύθυνση, μετά στο Σχολείο.
Απαιτούν να αλλάξει η τιμωρία του γιου τους — αν και 14 ετών — που πέταξε το βιβλίο στη Διευθύντρια, ή που ανέβασε τη συμμαθήτριά του στο διαδίκτυο. Και όταν η απάντηση είναι «δεν γίνεται», τότε ξεκινά η γραφειοκρατική πολιορκία:
- Αντίγραφο βιβλίου σχολικής ζωής
- Αντίγραφο πρακτικού
- Παροχή στοιχείων για τις ενέργειές σας ...
Όλα με δικηγόρους. Όλα με κοινοποιήσεις στην Περιφέρεια, στο Υπουργείο. Υπηρεσίες, σχολεία, διευθύνσεις, δικαστήρια — βουλιάζουν σε χαρτί και αντιδικία.
Γιατί ξεχάστηκε ότι τα πουλιά, για να πετάξουν,
χρειάζονται και τις δύο φτερούγες τους.