20 Μαρτίου 2026

Δημιουργήθηκε στις , Κατηγορία: Βουλή

Διευθυντές Δύο Σχολείων με Μισθό Ενός: Η Αδικία που Διαιωνίζεται

Ο βουλευτής Μαγνησίας Χρήστος Μπουκώρος φέρνει στη Βουλή ένα χρόνιο αίτημα εκπαιδευτικών που διαχειρίζονται διπλή δουλειά με μονό επίδομα — και τα επιχειρήματά τους είναι αδιάσειστα

Η Κατάσταση

Στα νησιά του Αιγαίου και στις απομακρυσμένες περιοχές της Μαγνησίας — στην Ευξεινούπολη, τη Σούρπη, τη Γλώσσα Σκοπέλου, την Αλόννησο, το Τρικέρι και τον Πτελεό — υπάρχει μια κατηγορία εκπαιδευτικών που κάθε πρωί ανοίγουν όχι ένα σχολείο, αλλά δύο.

Είναι οι Διευθυντές των Γυμνασίων με Λυκειακές Τάξεις. Σχολικές μονάδες που λόγω μικρού πληθυσμού στεγάζουν κάτω από την ίδια στέγη δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες — Γυμνάσιο και Λύκειο. Και οι άνθρωποι που τις διευθύνουν αναλαμβάνουν ταυτόχρονα τις αρμοδιότητες δύο διευθυντών, με το επίδομα θέσης ευθύνης ενός.

Τι Ακριβώς Συμβαίνει

Με τις πρόσφατες διατάξεις του ν.5045/2023 αναπροσαρμόστηκαν οι βασικοί μισθοί και τα επιδόματα θέσεων ευθύνης. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε — ή δεν θέλησε να σκεφτεί — τους Διευθυντές των Γυμνασίων με Λυκειακές Τάξεις.

Αποτέλεσμα: η άνιση αυτή μεταχείριση διατηρήθηκε. Ένας Διευθυντής Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις παίρνει λιγότερο επίδομα από έναν Διευθυντή Λυκείου, παρότι έχει περισσότερες υποχρεώσεις και από τους δύο.

Τι Σημαίνει στην Πράξη

Οι ίδιοι οι Διευθυντές περιγράφουν με σαφήνεια τι σημαίνει να διευθύνεις ένα Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις. Η λίστα είναι εντυπωσιακή στο μήκος και στη βαρύτητά της:

Πρέπει να γνωρίζουν και να παρακολουθούν ταυτόχρονα τη νομοθεσία δύο βαθμίδων. Πρέπει να διαμορφώνουν πρόγραμμα που να καλύπτει τόσο τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων του Γυμνασίου όσο και τα ειδικά μαθήματα του Λυκείου. Πρέπει να παρακολουθούν ηλεκτρονικές εγγραφές τριών τάξεων Γυμνασίου και δύο τάξεων Λυκείου. Πρέπει να διαχειρίζονται μαθητές μεγάλου ηλικιακού εύρους που συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο. Πρέπει να προγραμματίζουν εξετάσεις Λυκείου ενώ ταυτόχρονα συνεχίζονται τα μαθήματα στο Γυμνάσιο. Και πρέπει να εκδίδουν απολυτήριους τίτλους και των δύο βαθμίδων.

Το Επιχείρημα των Πανελλαδικών: Η Κορυφή του Παγόβουνου

Υπάρχει όμως μία ακόμη διάσταση που συχνά παραβλέπεται και που καθιστά το αίτημα ακόμα πιο δίκαιο: η προετοιμασία για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Σε ένα κανονικό Λύκειο, ο Διευθυντής επικεντρώνεται αποκλειστικά στην οργάνωση και την υποστήριξη των μαθητών που θα λάβουν μέρος στις Πανελλαδικές — εξετάσεις που καθορίζουν το ακαδημαϊκό μέλλον των νέων. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία που περιλαμβάνει συντονισμό καθηγητών, επικοινωνία με γονείς, διαχείριση άγχους μαθητών, υποβολή αιτήσεων και τήρηση αυστηρών υπουργικών οδηγιών.

Ο Διευθυντής Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις καλείται να κάνει ακριβώς το ίδιο — αλλά ταυτόχρονα με την πλήρη λειτουργία του Γυμνασίου. Την ίδια περίοδο που ο Απριλίου φέρνει την εντατικοποίηση της προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές, στα διπλανά θρανία οι μαθητές του Γυμνασίου συνεχίζουν κανονικά τα μαθήματά τους, με τις δικές τους ανάγκες, τα δικά τους προγράμματα και τις δικές τους εξετάσεις.

Κανένας Διευθυντής κανονικού Λυκείου δεν αντιμετωπίζει αυτή τη διπλή πίεση. Κανένας Διευθυντής κανονικούΓυμνασίου δεν έχει την ευθύνη να προετοιμάσει μαθητές για τις πιο κρίσιμες εξετάσεις της ζωής τους. Ο Διευθυντής Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις κάνει και τα δύο — ταυτόχρονα, κάθε χρόνο, χωρίς πρόσθετη αναγνώριση.

Γιατί Είναι Δίκαιο

Η λογική είναι αδιάσειστη. Ένας Διευθυντής Λυκείου διαχειρίζεται μία βαθμίδα. Ένας Διευθυντής Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις διαχειρίζεται δύο. Έχει τις αρμοδιότητες και τις υποχρεώσεις και των δύο — γραφειοκρατικές, διοικητικές, εκπαιδευτικές, και πλέον και την ευθύνη της προετοιμασίας μαθητών για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Αν ο νόμος αναγνωρίζει ότι ο Διευθυντής Λυκείου αξίζει υψηλότερο επίδομα από τον Διευθυντή Γυμνασίου, τότε ο Διευθυντής που κάνει και τα δύο δεν μπορεί να αμείβεται ως ο χαμηλότερα αμειβόμενος από τους δύο. Αυτό δεν είναι μόνο άδικο — είναι παράλογο.

Η Γεωγραφική Διάσταση

Δεν είναι τυχαίο ότι τα σχολεία αυτά βρίσκονται σε νησιά και απομακρυσμένες περιοχές. Η ύπαρξη Γυμνασίων με Λυκειακές Τάξεις είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις ανάγκες της περιφέρειας — εκεί όπου ο πληθυσμός δεν επαρκεί για χωριστά σχολεία, αλλά το δικαίωμα στην εκπαίδευση πρέπει να διασφαλίζεται.

Οι εκπαιδευτικοί που επιλέγουν να υπηρετούν σε αυτές τις περιοχές αναλαμβάνουν ήδη επιπλέον βάρη — απομόνωση, δυσκολία πρόσβασης, λιγότερες υποδομές. Το να τους αντιμετωπίζει το σύστημα με αδικία στην αμοιβή δεν είναι απλώς λάθος. Είναι αποθαρρυντικό για όποιον σκεφτεί να τους διαδεχθεί.

Τι Περιμένουμε

 Η Υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη και ο Υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης έχουν στα χέρια τους ένα αίτημα τεκμηριωμένο, δίκαιο και οικονομικά ήσσονος σημασίας σε σύγκριση με τη συμβολική και πρακτική του αξία.

Η διόρθωση αυτής της αδικίας δεν απαιτεί νέο νόμο ή μεγάλες δαπάνες. Απαιτεί βούληση να αναγνωριστεί ότι όσοι κάνουν διπλή δουλειά αξίζουν διπλή αναγνώριση — ή τουλάχιστον ισότιμη με αυτή που λαμβάνουν οι συνάδελφοί τους που κάνουν τη μισή.

Η αναφορά με αρ. πρωτ. 1771 κατατέθηκε στις 18 Μαρτίου 2026 από τον βουλευτή Μαγνησίας Χρήστο Μπουκώρο (ΝΔ) προς τους Υπουργούς Οικονομικών και Παιδείας.

Κείμενο Αναφοράς — Βουλή των Ελλήνων

 

  • Εμφανίσεις: 5

Δημιουργήθηκε στις , Κατηγορία: Βουλή

«Κατ’ ΙδίαΝ Διδαχθέντες»: Το Νομικό Κενό που Γεννά Ερωτήματα — Και τα Νούμερα που Καίνε

Ένα ζήτημα που αγγίζει τον πυρήνα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης φέρνουν στη Βουλή δεκαπέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία, με αφορμή την αυξανόμενη χρήση της κατ’ οίκον διδασκαλίας. Με την κοινοβουλευτική ερώτηση υπ’ αριθμ. 3855/13.3.2026, θέτουν ευθέως το ερώτημα αν πρόκειται για μια αναγκαία εξαίρεση που καλύπτει πραγματικές ανάγκες υγείας ή αν εξελίσσεται σε έναν μηχανισμό που επιτρέπει σε ορισμένες οικογένειες να παρακάμπτουν τη σχολική φοίτηση.

Τα στοιχεία που παρουσιάζονται είναι ενδεικτικά μιας τάσης που εντείνεται. Για το σχολικό έτος 2023–2024, στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση υποβλήθηκαν 160 αιτήματα για κατ’ ιδίαν διδασκαλία, εκ των οποίων εγκρίθηκαν τα 112, ενώ στη Δευτεροβάθμια τα αιτήματα ανήλθαν σε 87 και οι εγκρίσεις σε 46. Συνολικά, δηλαδή, καταγράφηκαν 247 αιτήματα και 158 εγκρίσεις, με ποσοστό αποδοχής που φτάνει το 64%. Για το επόμενο σχολικό έτος, 2024–2025, τα αιτήματα εμφανίζονται ήδη υπερδιπλάσια, γεγονός που εντείνει τον προβληματισμό.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι η αύξηση δεν αφορά πλέον μόνο μαθητές των τελευταίων τάξεων του Λυκείου, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά επεκτείνεται και σε μαθητές Γυμνασίου. Παράλληλα, παρατηρείται συγκέντρωση των αιτημάτων σε συγκεκριμένα ιδιωτικά σχολεία της Αττικής, ενώ οι σχετικές ιατρικές γνωματεύσεις φαίνεται να προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειονότητα, από περιορισμένο αριθμό δημόσιων νοσοκομείων.

Η διαδικασία ένταξης στο καθεστώς των «κατ’ ιδίαν διδαχθέντων» είναι τυπικά σαφής. Προϋποθέτει ιατρική γνωμάτευση από διευθυντή κλινικής δημόσιου ή πανεπιστημιακού νοσοκομείου, υποβολή αίτησης εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας και έγκριση από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας. Στην πράξη, ωστόσο, όταν τα δικαιολογητικά είναι πλήρη και φέρουν τις προβλεπόμενες σφραγίδες, η διαδικασία καταλήγει συχνά σε τυπική επικύρωση, χωρίς ουσιαστική επανεξέταση της κάθε περίπτωσης.

Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο είναι ξεκάθαρο ως προς τη φιλοσοφία του. Η κατ’ οίκον διδασκαλία δεν αναγνωρίζεται ως εναλλακτικό εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά επιτρέπεται αποκλειστικά ως εξαίρεση για μαθητές με σοβαρά προβλήματα υγείας. Η υποχρεωτικότητα της φοίτησης κατοχυρώνεται ήδη από τον Ν. 1566/1985, ενώ το άρθρο 7 του Ν. 1894/1990 καθορίζει το καθεστώς των κατ’ ιδίαν διδαχθέντων. Η πιο πρόσφατη ρύθμιση, με την ΚΥΑ 102791/ΓΔ4/2024, εξειδικεύει τις παθήσεις που δικαιολογούν την ένταξη και τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται.

Ωστόσο, όπως αναδεικνύεται και στην κοινοβουλευτική ερώτηση, το σύστημα εμφανίζει σημαντικά κενά. Δεν υπάρχει μηχανισμός διασταύρωσης των ιατρικών γνωματεύσεων ούτε ενιαίο μητρώο που να επιτρέπει τον έλεγχο επαναλαμβανόμενων περιπτώσεων. Επιπλέον, ο όρος «σοβαρές ψυχικές παθήσεις», που περιλαμβάνεται στο ισχύον πλαίσιο, παραμένει αόριστος και επιδέχεται ευρεία ερμηνεία. Τέλος, η υποχρεωτική ετήσια επανεξέταση των αιτήσεων συχνά περιορίζεται σε τυπική διαδικασία, ιδίως όταν βασίζεται στα ίδια ιατρικά δεδομένα.

Πέρα από τα θεσμικά ζητήματα, ανακύπτουν και σαφείς κοινωνικές διαστάσεις. Η δυνατότητα ένταξης στο καθεστώς της κατ’ οίκον διδασκαλίας φαίνεται να προϋποθέτει όχι μόνο γνώση της διαδικασίας, αλλά και πρόσβαση σε συγκεκριμένες ιατρικές δομές και οικονομική δυνατότητα υποστήριξης της εκπαίδευσης στο σπίτι. Με άλλα λόγια, δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για μια επιλογή που δεν είναι ισότιμα προσβάσιμη σε όλους τους μαθητές.

Παράλληλα, τίθεται και ζήτημα αξιοπιστίας του δημόσιου συστήματος υγείας, εφόσον οι ιατρικές γνωματεύσεις που αποτελούν τη βάση των εγκρίσεων δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν το υφιστάμενο πλαίσιο προστατεύει αποτελεσματικά τους μαθητές που έχουν πραγματική ανάγκη ή αν, αντίθετα, δημιουργεί ένα «παράθυρο» που μπορεί να αξιοποιηθεί καταχρηστικά.

Σε κάθε περίπτωση, η κατ’ οίκον διδασκαλία αποτελεί ένα αναγκαίο εργαλείο για συγκεκριμένες κατηγορίες μαθητών, οι οποίοι δεν μπορούν να παρακολουθήσουν το σχολείο για σοβαρούς λόγους υγείας. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι η διασφάλιση ότι το εργαλείο αυτό λειτουργεί με όρους διαφάνειας και ισότητας και δεν μετατρέπεται σε μηχανισμό παράκαμψης της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Η συζήτηση που ανοίγει η κοινοβουλευτική ερώτηση δεν αφορά μόνο μια επιμέρους διοικητική διαδικασία. Αφορά τη συνολική ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και ελέγχου στο εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς και την ανάγκη διατήρησης της αξιοπιστίας των θεσμών. Και, τελικά, θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: η κατ’ ιδίαν διδασκαλία λειτουργεί ως δίχτυ προστασίας για τους λίγους που τη χρειάζονται ή ως προνόμιο για όσους μπορούν να την εξασφαλίσουν;

Πηγή: Κοινοβουλευτική Ερώτηση αρ. πρωτ. 3855/13.3.2026 | Κείμενο Ερώτησης (PDF)

 

  • Εμφανίσεις: 12